روی دسته و پایه مبل ها تصویر یک پرنده ی بزرگ شبیه به سیمرغ کنده کاری شده بود.همین تصویر را هم قاب گرفته به دیوار زده بودند و هم زیر شیشه ی میز عسلی دیده می شد. نه میز و صندلی بود نه فایلی و نه حتی قاب پروانه ی کسبی.هیچ چیز سر جای خودش نبود حتی قلب من که میخواست از سینه بیرون بزند.چقدر احقم! چطور می ...

                                              داستان کوتاه                                                                   سرنگ اضافی ساعت هفت صبح سر خیابان منتظرت بودم تا تو بیایی و با هم برویم.به کجا؟این که مهم نبود فقط اینکه با هم باشیم برایمان کافی بود حالا میخواست جمشیدیه باشد یا دربند،پرواز ...

                                                        داستانک به جهنم،همه شان بروند به درک...برای من همانقدر ارزش دارند که از روی کفشهایشان بشناسمشان و بدانم کی کدامشان کنفرانس دارند تا با سوال پشت سوال گیجشان کنم  و بهشان بخندم. همه شان سر تا پا یه کرباسند.می ایند و اظهار دوستی میکنند،ادای عاشقها...

دیر یاد گرفته ام که زود نباید رنجید، آسان نباید رفت، راحت نباید فراموش کرد...

 تاریخ را باید پاکنویس کرد؛ مگر می شود قبل از دیدن تو زندگی کرده باشم؟؟؟

دلم پر است از ادمها ادمهایی که هی میروند وهی برنمیگردند و یادشان را جا میگذارند برای عذاب لحظه هایم

تنهاییم را درد می فشارد اهای اشنا شاید اخرین نسل بوسه باشیم عرش و فرش دو لب خشک وحسرت زده ی ماست باور کن...

اکنون این نگاه سرد می بردم به عمق سکوت پس از سکوت به ژرفای یکی بود هایی که میدانم  نبود حالا هی بنشین برایم جوراب و کلاه بباف   و بگو دوستم داری آری،این بهترین تهدید است...          

من تنهایم را در آغوش می گیرم وتو بی کسی ات را     و تکرار می شوند در تخت یکنفره همه مردم شاید سالها بعد مجری مرد اخبار با شکم آبستن بگوید: در جنگل های کشور یک زن دیده شده که از مردی باردار است سپس اهی بکشد وادامه دهد: البته نسلشان روبه انقراض است. جای نگرانی نیست !!!

سایه ام را کنار سایه ات در کوچه دیدم دلم فریاد زد خوش به حال سایه ها

 هر روز ودر هر احوال پرسی  فدای هم می شویم ; وباز هستیم  برای احوال پرسی بعد  تاریخ تکرار می شود یا دروغ ؟ 

آدم نمیشوم حوا پس بگو سیب که از لبخندت میوه ی ممنوعه بردارم...

خودکارم سل دارد، چندیست سرفه های خشکش قرمز است. 

 داستان کوتاه شکار لحظه ها حالا وقت خوابیدن نیست .دیگر یواش یواش دوستات از دانشگاه بر می گردن .  بلند شو به دست وصورتت آب بزن  ، لباسا تو عوض کن تا با هم بریم بیرون  مثه همون زمان که تازه با هم آشنا شده بودیم . یادت می یاد ؟  دیگه فیلمی نمونده بود که توی سینما باشد وما ندیده باشیم  ونمایشگاهی نبود ک...

                           شعرهایم همان حرفهایست که تو با سکوتت می گویی؛                                     یک پلک بیشتر نگاهم کن!                                      شعر آخرم ناتمام مانده ...

 بعد از تو  به تمام زبانهای زنده ی دنیا سکوت کرده ام،سکوت...

سردسته ی شورشی ها موهایش را می برد زیر روسری اش و با یک نفس عمیق مثل آبشار شُر شُر از زبانش حرف بیرون می ریزد. هیچ کلمه ای نمانده که نگفته باشد. سرت به بزرگی کره ی زمین هم که باشد پُر از حرف می شود. چشمهایش را می دوزد به تو و مثل تیراندازها چله ی کمانش را تا آخر می کشد و تیرش را می زند وسط دو خال اب...

تعجبی ندارد که تو را لابه لای واژه هایم روی کاغذ می گذارم؛  از دفترم که بیرون می آیی؛ کاغذ ها سفید می شوند و روزگارم سیاه...  

 اهل ماکوندو نیستم اما         صد سال میشود که تنهایم                       کسی نیست بدزدد تنهایی ها را؟؟؟

قلمرو آدم چهار پای پیر انتهای کوره راه را محو می بیند. راهی دراز و تمام نشدنی، درست مثل رد روشنایی ضعیف در دل چاه. سایه اش زار می زند حیوان مردنی است. پشه ها هم این را می دانند چون روی صورتش جشن گرفته اند. پیر مرد روی پشتش، بالای دو تا گونی گندم  نشسته و پاشنه های پایش را به پهلوهای الاغ می کوبد تا ...